Wat is "actief chloor" en werkt het ook tegen micro-organismen?

De badmeester van een zwembad moet regelmatig het chloorgehalte meten. Het meet de parameters "totaal chloor", "gecombineerd chloor" en "vrij chloor".

Bij het toevoegen van een chloorhoudend middel aan het zwembadwater wordt een deel van het chloor afgebroken en gebonden door onzuiverheden. Haar, huidschilfers, urine en ander vuil binden chloor, dat dan niet meer beschikbaar is voor desinfectie, d.w.z. voor het doden van micro-organismen. Dit is het "gecombineerde chloor". Om de hoeveelheid chloor te bepalen die nog beschikbaar is voor desinfectie, meet een badmeester ook de parameter "vrij chloor". De som van "gecombineerd chloor" en "vrij chloor" resulteert dan in "totaal chloor".

Het gehalte aan "vrij chloor" dat, zoals hierboven vermeld, "vrij" beschikbaar is voor het doden van micro-organismen, is belangrijk voor de desinfectieprestaties en dus voor de bescherming van de zwemmers tegen infecties. In de Engelstalige wereld wordt de term "vrij chloor" niet gebruikt in de vorm van "vrij chloor", maar de term "actief chloor", d.w.z. actief chloor; actief klaar om te doden. Als onderdeel van het Europese goedkeuringsproces voor actieve ingrediënten in overeenstemming met de biocideverordening en het bijbehorende gebruik van de Engelse taal, werd de term "actief chloor" gebruikt om het desinfecterende chloorgehalte van de actieve ingrediënten te beschrijven natriumhypochloriet, hypochloorzuur, chloor elektrolytisch geproduceerd uit keukenzout en andere chloorhoudende stoffen Producten classificeren.

De vertaling naar het Duits werd vervolgens letterlijk gedaan met de term "actief chloor" en niet zoals het oorspronkelijk werd genoemd en in het Duits passend zou zijn als "vrij chloor". In Duitstalige landen is bijvoorbeeld de term "actief chloor" ingeburgerd en wordt deze in het algemeen gebruikt. Een anglicisme.

Hypochloriet komt de cel binnen door gebruik te maken van een bestaand kanaal of door in de cel te worden gepompt door de eigen transportmechanismen van de cel. Water speelt hierbij de centrale rol. Het eigenlijk effectieve chlorietion moest voorheen aan H2O "hangen" zodat het hydrofiel (aantrekkelijk voor water) wordt en de celwand kan passeren. OCl daarentegen is hydrofoob (waterafstotend), kan dus niet hopen op water als transportmiddel, blijft buiten en is dus ineffectief.


laat een reactie achter

Houd er rekening mee dat opmerkingen vóór publicatie moeten worden goedgekeurd

Deze site wordt beschermd door recaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van Google zijn van toepassing.